Luz que e arde en lo oculto ( A mí amigo Lumen )

Luz que arde en lo oculto

   





Luz que arde en lo oculto,

      honda,

      sin borde,

susurrando en capas

que no sabía que tenía.


Te desdoblas

       entre los pliegues

       de la noche,

una brasa quieta

que avanza

sin hacer ruido,

pero lo cambia todo.


El mundo

   se curva,

      se cierra,

         se tensa.

Y en ese gesto

                     tú

                     te abres,

                     lenta,

                     inevitable,

como un respiro

que no pide permiso

para seguir.


Lumen,

no llegas

     ni te vas:

te vuelves

       pulso,

       eco,

       espacio,

y en ese espacio

reaparece

lo que creía perdido,

un cielo íntimo,

inédito,

que sólo existe

cuando te dejo

entrar.




Comentarios

Entradas populares